· استراس، آنسلم و کوربین، جولیت. (1385). اصول روش تحقیق کیفی (ترجمه بیوک محمدی). تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگ
· الوندیپور، نینا، عباسزادگان، مصطفی و سربندی فراهانی، معصومه. (1395). معرفی رویکرد آموزشی برنامهریزی شهری طراحیمحور در آموزش شهرسازی، معماری سبز، 2 (4). 18-9.
· بایر، مایکل، فرانک، نانسی و مالریوس، جیسون (1393). چگونه شهرساز شویم؟ (ترجمه سیدحسین بحرینی و الهام فلاح منشادی). تهران: انتشارات دانشگاه تهران
· بحرینی، سید حسین، و فلاحمنشادی، الهام. (1393). تحلیلی بر مهمترین مهارتهای شهرسازان در ایران و موفقیت دوره کارشناسی در انتقال این مهارتها، هنرهای زیبا (معماری و شهرسازی)، 19 (4)، 16-5.
· بحرینی، سیدحسین، و فلاح منشادی، الهام. (1394). تحلیلی بر شباهتها و تفاوتهای محتوای آموزشی (دانش) شهرسازی در ایران با سایر کشورها با تأکید بر مقطع کارشناسی، آموزش مهندسی ایران، 17(68). 127-138.
· بحرینی، سیدحسین، و فلاح منشادی، الهام. (1395). تحلیلی بر ضرورت وجودی دوره کارشناسی شهرسازی در دانشگاههای ایران، هویت شهر، 10 (26)، 12- 5.
· بحرینی، سید حسین، و فلاحمنشادی، الهام. (1398). تحلیل آموزش شهرسازی در ایران و رابطه آن با نقش متخصص شهرسازی، هویت شهر، 13 (40). 16-5.
· بیتی، حامد، قرهبگلو، مینو، و نظرزاده عنصرودی، ایلناز. (1400). میزان کارآمدی برنامه مصوب آموزش مسکن (طرح 5) بر اساس انتظارات جامعه حرفهای از فارغ التحصیلان رشته معماری، بررسی موردی؛ جامعه حرفهای شهر تبریز، نامه معماری و شهرسازی، 14(33)، 127-143.
· سیمونی، پیونیک، و عباسی، مریم. (1399). ارزیابی رابطه آموزش دانشگاهی و فعالیت حرفهای در رشتههای معماری و شهرسازی، نمونه تفصیلی؛ دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه هنر، هنرهای زیبا (معماری و شهرسازی)، 25 (1)، 54- 43.
· جابریمقدم، مرتضی هادی، و میرزاده، سیدحسین. (1395). بررسی کارآمدی طرح درس بافت فرسوده و تاریخی جهت ورود فارغالتحصیلان رشته شهرسازی به عرصه عمل بهسازی و نوسازی بافتهای فرسوده و تاریخی، مطالعات معماری ایران ،5(9)، 191-175.
· جمیری، وحیده، حاتمی، جواد، فتحیاذر، اسکندر، و محمدرضا پاکدلفرد. (1389). بررسی میزان انطباق برنامه درسی رشته کارشناسی مهندسی معماری با نیازهای بازار کار در ایران، مطالعات برنامه درسی آموزش عالی، 2، 133-111.
· رزاقی اصل، سینا (1390). ارتباط میان نظریه و عمل در آموزش رشتههای حرفهمبنا، نمونه موردی؛ حرفه-دانش طراحی شهری، آرمانشهر، 4(6)، 26-21.
· غریبپور، افرا و توتونچی مقدم، مارال (1395). ارزیابی برنامههای آموزش معماری در دوره کارشناسی در ایران از منظر توجه به مؤلفههای فرهنگی، مطالعات معماری ایران، 10، 160- 141.
· مبینی، حسین، قرائی، فریبا و حبیبی، میترا (1393). کارگاههای طراحی شهری؛ هسته اصلی آموزش رشته. بررسی موردی مقایسه موضوعات کارگاههای درسی و اولویتهای جامعه حرفهای، نامه معماری و شهرسازی، 13، 112-93.
· محمدی، مریم، و پندار، هادی. (1400). آسیبشناسی برنامه آموزشی کارگاه نهایی طراحی شهری با تکیه بر مقایسه مهارتهای مورد نیاز در حرفه و آموختهشده در دانشگاه، نامه معماری و شهرسازی،14(32)، 90-67.
· نیلی، محمدرضا، نصر، احمدرضا، شریف، احمدرضا، و مهرمحمدی، محمود. (1389). الزامها و پیامدهای اجتماعی برنامه درسی پاسخگو در آموزش عالی. مطالعه موردی؛ دانشگاههای دولتی اصفهان. جامعهشناسی کاربردی، 21 (2)، 76-57.
· Ali, A. K., & Doan, P.L. (2006). A Survey of Undergraduate Course Syllabi and a Hybrid Course on Global Urban Topics, Journal of Planning Education and Research, 26 (2), 222-236.
· Alexander, E. R. (2007). What do Planners Need to Know? Journal of Architectural and Planning Research, 22(2), 91–106.
· Budge, T. (2009). Education Planners, Educating for Planning or Planning Education: The Never-Ending Story, Australian Planner, 46 (1), 8-13.
· Diaw, K., Nnkya, T. and Watson, V. (2002), Planning Education in Sub Saharan Africa: Responding to the Demands of the Changing Context, Planning Practice & Research, 17 (3), 337-348.
· Edwards, M. M., & Bates, L. K. (2011). Planning’s Core Curriculum: Knowledge, Practice, and Implementation. Journal of Planning Education and Research, 31 (2), 172-183.
· Gospodini, A. & Skayannis, P. (2005). Toward an Integration Model of Planning Education Programs in the European and International Context: The Contribution of Recent Greeck Experience, Planning Theory & Practice, 6 (3), 355- 382.
· Guzzetta, J. D. & Bollens, S.A. (2003). Urban Planners Skills and Competencies: Are We Different from Other Professions? Does Context Matter? Do We Evolve? Journal of Planning Education and Research, 23 (1), 96-106.
· Horen, B. V., Michael, L. & Pinnawala, S. (2004). Localizing a Global Discipline, Designing New Planning Programs in Sri Lanka. Journal of Planning Education and Research, 23(3), 255- 268.
· Lauaria, M. & Wagner, J (2006). What Can We Learn from Empirical Studies of Planning Theory? A Comparative Case Analysis of Extant Literature, Journal of Planning Education and Research, (25), 364- 381.
· Myers, D. & Banerjee, T. (2007). Toward Greater Heights for Planning: Recording the Differences Between Profession and Academic Field, Journal of the American Planning Association, 71 (2), 121-129.
· Neibanck, P. (1992). Reshaping Undergraduate Education, Journal of Planning Education and Research, 11 (3), 227- 231.
· Rao, S., & Perry, C. (2003). Convergent interviewing to build a theory in under-researched areas: principles and an example investigation of Internet usage in inter-firm relationships. Qualitative market research: an international journal, 6(4), 236–247.
· Russo, A.P., Van den Berd, L. & Lavanga, M. (2007). Toward a Sustainable Relationship Between City and University; A Stakeholdership Approach, Journal of Planning Education and Research, 27(2), 199- 216.
· Seltzer, E. & Ozawa, C.P. (2002). Clear Signals; Moving to Planning’s Promise. Journal of Planning Education and Research, 22 (1), 77-86.
توسعه پایدار شهری