· کربلایی حسینی غیاثوند، ابوالفضل، و ستاری، مهسا. (۱۳۹۵). بررسی تأثیر حس تعلق مکانی بر امنیت و نشاط اجتماعی کودکان (مطالعه موردی: منطقه ۲ شهرداری قزوین)، پژوهشنامه جغرافیای انتظامی، ۴ (۱۳)، 34-1.
· کیانی، اکبر، و اسماعیلزاده کواکی، علی. (۱۳۹۱). تحلیل و برنامهریزی «شهر دوستدار کودک» (CFC) از دیدگاه کودکان (مطالعه موردی: قوچان)، باغ نظر، ۹ (۲۰)، 62-51.
· خوارزمی، امید علی، جوهری، لیلا، و خوارزمی، امیرعلی. (۱۳۹۹). ارزیابی شاخصهای شهر دوستدار کودک در کلانشهر مشهد، جغرافیای اجتماعی شهری، ۷ (۱۶)، 210-191.
· تیموری، ایرج، اصغری زمانی، اکبر، روستایی، شهریور، و کوشش وطن، محمدعلی. (۱۳۹۸). تحقق توسعه پایدار در قالب مفهوم شهر دوستدار کودک، جامعهشناسی اقتصادی و توسعه، ۸ (۱)، 102-79.
· حکمت نیا، حسن، موسوی، میر نجف، رسولی، محمد، و سعید پور، شراره. (۱۳۹۹). آیندهنگاری شهر دوستدار کودک در افق ۱۴۱۰ (مورد شناسی: شهر تبریز)، فصلنامه جغرافیا و آمایش شهری - منطقهای، ۱۰ (۳۶)، 54-37.
· صیاد طلایی، حسن، و حسنپور قروقچی، اسماعیل. (۱۳۸5). مدیریت بر ذینفعان سازمانی و چگونگی کسب رضایت آنان، مدیریت فردا، ۴ (۱۵)، ۲۳.
· مرادی چادگانی، داریوش، قاسمی، مسعود، راستقلم، نیلوفر. (۱۳۹۹). تحلیل مشکلات مکان مند در شهر-منطقه اصفهان به کمک روش تحلیل شبکههای اجتماعی، تحقیقات کاربردی علوم جغرافیایی، ۲۰ (۵۸)، 198-181.
· خدایی، زهرا، و رفیعیان، مجتبی. (۱۳۹۱). عوامل مرتبط با رضایت نوجوانان از محیطهای عمومی شهری، فصلنامه رفاه اجتماعی، ۱۲ (۴۴)، 68-43.
· عنبری، موسی.(1385). دولت، مشارکت و سازمانهای غیردولتی (NGO)، بررسی جایگاه و کارکردهای بخش سوم در توسعه. فصلنامه پژوهشی دانشگاه امام صادق، (30)، 212-179.
· دهقانی، مصطفی، حقیقت نائینی، غلامرضا، و زبردست، اسفندیار. (۱۴۰۰). تحلیل ذینفعان توسعه شهری دانشبنیان (مورد پژوهی: شهر اصفهان)، پژوهشهای جغرافیای انسانی، ۵۳ (1)، 341-323.
· نسترن، مهین و نوروزی، علیرضا. (1393). برنامهریزی فضای بازی کودکان یا بازیکدههای شهری: بررسی ضرورت، اصول برنامهریزی و مکانیابی در عرصه کوی و محله. چاپ اول. ویراست دوم. اصفهان: جهاد دانشگاهی اصفهان.
· Axelsson, K., & Granath, M. (2018). Stakeholders' stake and relation to smartness in smart city development: Insights from a Swedish city planning project. Gov. Inf. Q., 35 (4), 693-702.
· Bonnafous-Boucher, M., & Rendtorff, J. D. (2016). Stakeholder theory: A model for strategic management. Springer.
· Bourne, L. (2016). Stakeholder relationship management: a maturity model for organisational implementation. CRC Press.
· Borgatti, S. P. (2005). Centrality and network flow. Social Networks, 27(1), 55–71.
· Chambers, D., Wilson, P., Thompson, C., & Harden, M. (2012). Social network analysis in healthcare settings: a systematic scoping review. PLoS ONE, 7(8): e41911.
· Chinyio, E., Olomolaiye, P., & Al-Khafaji, A (Eds.). (2009). Construction stakeholder management. John Wiley & Sons.
· Erfani, G., & Roe, M. (2020). Institutional stakeholder participation in urban redevelopment in Tehran: An evaluation of decisions and actions. Land Use Policy,91.
· Freeman, R. E., Kujala, J., & Sachs, S. (Eds.). (2017). Stakeholder engagement: Clinical research cases. Springer International Publishing.
· Gilbert, H., Whitzman, C., Pieters, J., & Allan, A. (2018). Children's everyday freedoms: Local government policies on children and sustainable mobility in two Australian states. Journal of Transport Geography, 71, 116-129.
· Guðlaugsson, B., Fazeli, R., Gunnarsdóttir, I., Davidsdottir, B., & Stefansson, G. (2020). Classification of stakeholders of sustainable energy development in Iceland: Utilizing a power-interest matrix and fuzzy logic theory. Energy for Sustainable Development, 57, 168-188.
· Hermans, L. M., & Thissen, W. A. (2009). Actor analysis methods and their use for public policy analysts. European Journal of Operational Research, 196(2), 808-818.
· Larson, S., Measham, T. G., & Williams, L. J. (2010). Remotely engaged? Towards a framework for monitoring the success of stakeholder engagement in remote regions. Journal of Environmental Planning and Management, 53(7), 827-845.
· Lienert, J., Schnetzer, F., & Ingold, K. (2013). Stakeholder analysis combined with social network analysis provides fine-grained insights into water infrastructure planning processes. Journal of environmental management, 125, 134-148.
· Martínez‐López, B., Perez, A. M., & Sánchez‐Vizcaíno, J. M. (2009). Social network analysis. Review of general concepts and use in preventive veterinary medicine. Transboundary and emerging diseases, 56(4), 109-120.
· Mathur, V. N.; Price, A.; Austin, S.; & Moobela, C. (2007). Defining, identifying, and mapping stakeholders in the assessment of urban sustainability. Loughborough University. Journal contribution.
· Nam, H., & Nam, S. I. (2018). Child-friendly city policies in the Republic of Korea. Children and Youth Services Review, 94, 545-556.
· Nan, F. (2020). Policy innovation on building child friendly cities in China: Evidence from four Chinese cities. Children and Youth Services Review, 118, 105491.
· OECD (2020), Transparent and Inclusive Stakeholder Participation through Public Councils in Kazakhstan, OECD Public Governance Reviews, OECD Publishing, Paris.
· Olander, S. (2007). Stakeholder impact analysis in construction project management. Construction management and economics, 25(3), 277-287.
· Racelis, M., & Aguirre, A. D. M. (2002). Child rights for urban poor children in child friendly Philippine cities: views from the community. Environment and Urbanization, 14(2), 97-113.
· Riggio, E. (2002). Child friendly cities: good governance in the best interests of the child. Environment and Urbanization, 14(2), 45-58.
· Schaufeli, W. B. (2013). What is engagement? In Employee engagement in theory and practice (pp. 29-49). Routledge.
· Johnson, G., Scholes, K., & Whittington, R (2002). Exploring corporate strategy. Financial Times Prentice Hall.
· Unicef. (2018). Child friendly cities and community’s handbook. UNICEF: Geneva, Switzerland.
· Yao, Y., Guo, Z., Huang, X., Ren, S., Hu, Y., Dong, A., & Guan, Q. (2023). Gauging urban resilience in the United States during the COVID-19 pandemic via social network analysis. Cities, 138, 104361.
توسعه پایدار شهری